Wróżymy tylko osobom pełnoletnim - REGULAMIN PRÓŚB O WRÓŻBĘ - Kliknij i przeczytaj koniecznie!

Odpowiedz 
 
Ocena wątku:
  • 0 Głosów - 0 Średnio
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Autoportret człowieka - w/g Kępińskiego ...
30-08-2017, 16:53:47 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 30-08-2017 16:54:47 przez Mikesz.)
Post: #1
Autoportret człowieka - w/g Kępińskiego ...
Antoni Ignacy Tadeusz Kępiński – polski psychiatra. Był lekarzem, naukowcem, humanistą i filozofem.
Jest znany między innymi jako twórca koncepcji metabolizmu energetyczno-informacyjnego i psychiatrii aksjologicznej.
Życiorys :
Urodził się w Dolinie koło Stanisławowa, edukację odbył w Gimnazjum Nowodworskiego w Krakowie, które ukończył w 1936 roku. Rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, które przerwała wojna.
Jako ochotnik uczestniczył w kampanii wrześniowej, a następnie został internowany na Węgrzech, skąd uciekł, przedostając się do Francji. Po przeprawie przez Pireneje do Hiszpanii został zatrzymany przez władze hiszpańskie i uwięziony w obozie koncentracyjnym Miranda de Ebro. Po uwolnieniu udał się do Anglii, gdzie przez krótki czas wchodził w skład Polskich Sił Zbrojnych.
Ostatecznie w latach 1944–1945 skończył studia medyczne w Edynburgu i uzyskał dyplom w 1946 roku.
Wkrótce wrócił do kraju. Swoje losy związał z kliniką psychiatrii Akademii Medycznej w Krakowie.
Na krótko przed śmiercią w 1972 roku został mianowany profesorem tej katedry. Jego uczniem jest Zdzisław Jan Ryn, który jest jednym z najwytrwalszych kustoszów jego spuścizny.

Antoni Kępiński brał udział w programie leczenia osób więzionych w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu.

Napisał ponad 140 prac. Najbardziej znane książki to:

Refleksje oświęcimskie (1968)
Psychopatologia nerwic (1972)
Rytm życia (1972)
Schizofrenia (1972)
Z psychopatologii życia seksualnego (1973)
Melancholia (1974)
Psychopatie (1977)
Lęk (1977)
Podstawowe zagadnienia współczesnej psychiatrii (1978)
Poznanie chorego (1978).

Dokonania i poglądy -
Psychoterapia, psychoterapeuta -
Kępiński był prekursorem psychoterapii indywidualnej i grupowej w Polsce. Psychoterapię uznawał za integralną część psychiatrii. Psychoterapia służy przełamywaniu i likwidowaniu chaosu i bezładu tkwiącego w strukturach systemu psychicznego jednostki, przede wszystkim w systemie wartości.
Przypisywał szczególną rolę osobowości psychoterapeuty w procesie terapeutyczno-diagnostycznym oraz relacjom (ich jakości i intensywności oraz kierunku): pacjent (klient) – terapeuta. Relacje te winny mieć charakter poznawczy i emocjonalny ukierunkowany na cel, jakim jest odkrycie i ukazanie obrazu pacjenta i możliwości jego rozwoju. Kępiński sformułował postulaty określające dobrego psychoterapeutę (dobrego psychiatrę): pozbawiony postawy pseudonaukowej, tzn. takiej, która zmierza do uprzedmiotowienia pacjenta, traktowania go jako przypadku, górowania nad nim; pozbawiony maski, czyli tłumienia swoich stanów emocjonalnych i spontanicznych reakcji; pozbawiony postawy oceniającej, wartościującej moralnie pacjenta. Jako cechy znaczące wymieniał: wiarę w wyleczenie pacjenta, cierpliwość, zdolność rozumienia chorego (empatię), umiejętność zdobywania zaufania.
Swoistość badania psychiatrycznego :
Antoni Kępiński postulował odmienność badania psychiatrycznego od badania wykonywanego przez innych lekarzy specjalistów.
Według niego różnice pojawiają się już przy określaniu celu badania, jakim jest postawienie konkretnej diagnozy, ponieważ jest to w psychiatrii zwyczajnie niemożliwe, rozpoznanie może się bowiem opierać o różne kryteria diagnostyczne. Diagnoza jest często sprawą umowną, pozwala określić jednym słowem zespół objawów osiowych mogących wystąpić u pacjenta, przez co ułatwia komunikację między psychiatrami.
Kolejnym aspektem jest brak pewności, którą powinno dać lekarzowi psychiatrii postawienie rozpoznania. W przeciwieństwie do innych lekarzy specjalistów w większości przypadków nie zna on etiologii, patogenezy czy typowego obrazu klinicznego, który może być różny u poszczególnych pacjentów z tym samym schorzeniem. Poza tym leczenie farmakologiczne jest raczej oparte o rozpoznanie objawowe, niż o rozpoznanie nozologiczne.
Z tego względu mimo postawienia diagnozy psychiatra wciąż pozostaje skazany na niepewność i wątpliwości.
Sam proces diagnostyczny w psychiatrii jest w zasadzie nieskończony.
Podstawą rozpoznania jest poznanie chorego, jego sposobu myślenia, odczuć, wartości, którymi się kieruje.
Nawet stosując długoterminowe metody diagnostyczne (np. psychoanalizę) całkowite poznanie drugiego człowieka jest zadaniem niewykonalnym.
Mimo to kolejne informacje o pacjencie uzyskiwane w miarę postępów tego procesu zmuszają lekarza do spojrzenia na chorego z różnych punktów widzenia oraz sukcesywnego poddawania rewizji wcześniej poczynionych spostrzeżeń.
Także same narzędzia używane przez psychiatrów w procesie diagnostyki nie są tak ściśle określone, jak w innych dziedzinach medycyny. Lekarz psychiatrii ma dużą swobodę w dobieraniu odpowiednich metod badawczych. Różnorodność schorzeń, z jakimi może mieć do czynienia wręcz wymaga od niego elastyczności i częstej zmiany sposobu podejścia nawet w stosunku do tego samego pacjenta. Znamienne jest także, iż efektywność poznania zależy w dużej mierze od cech samego badającego: taktu, łatwości kontaktu z otoczeniem, doświadczenia życiowego i posiadanej wiedzy fachowej.
Wysoce niewskazane jest konstruowanie sztywnych schematów, świetnie działających w przypadku innych dziedzin medycyny.

C.d.n ...
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Zacytuj ten post w odpowiedzi



30-08-2017, 17:27:16
Post: #2
RE: Autoportret człowieka - w/g Kępińskiego ...
Antoni Kępiński :

Prawa natury :

" ... Żadne słowo, myśl, gest, wyraz twarzy ani żadna cząstka ustroju człowieka - nie jest jego tylko dziełem i absolutną jego własnością .
Jest w niej zawarty cały wysiłek ewolucyjny wszystkich pokoleń ludzi , którzy przed nim żyli , i nie tylko ludzi, ale też wszystkich istot żywych, które od najprostszych form na przestrzeni milionów lat - doszły do formy aktualnie najwyższej jakim jest człowiek.... "

" ... Narodziny - nie są początkiem wszystkiego, bo człowiek jest zdeterminowany nie tylko w sensie dziedziczenia biologicznego ( genetycznego ) lecz też kulturowego oraz tym, co było przed nim . To swoiste dziedziczenie ogarnia daleką przeszłość.... "

C.d. n ...

Mikesz
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Zacytuj ten post w odpowiedzi
30-08-2017, 18:00:50
Post: #3
RE: Autoportret człowieka - w/g Kępińskiego ...
Antoni Kępiński :

Prawa natury :

" ... Natura ( przyroda ) jest zawsze mądrzejsza od ludzkich pomysłów.
Miliardy komórek nerwowych, z których zbudowany jest ludzki układ nerwowy - tworzą wspólną melodię, którą nazywamy strukturą czynnościową człowieka..."

" ... Wydaje się, że istnieje jakaś naturalna moralność przyrody ( świata, kosmosu ), której człowiekowi przekraczać nie wolno...".

" ... Porządek moralny - jest najwyższą formą integracji aktywności ludzkiej i dlatego jego zakłócenie równa się naruszeniu integracji na najwyższym poziomie , a każda dezintegracja ma w sobie znak śmierci ... ( np. wojny , obozy koncentracyjne ) ... ".

C.d. n ...

Mikesz
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Zacytuj ten post w odpowiedzi
30-08-2017, 18:43:00
Post: #4
RE: Autoportret człowieka - w/g Kępińskiego ...
Antoni Kępiński :

Człowiek :

" ... Każdy sam dla siebie jest zagadką i takąż zagadką jest dla drugiego człowieka .
Prawdopodobnie zawsze człowiek stawiał sobie pytanie : Kim jestem ... ? Kim jest człowiek ... ? ..."

" ... Każdy z nas ma w sobie coś z Anioła i Diabła zarazem ..."

" .. . Gdy zbliżamy się do jądra życia , tzn. do zagadnienia śmierci ( prawo zachowania życia gatunku ) - to coraz więcej otacza nas tajemnic i pytań bez odpowiedzi ..."

" ... Istnieje pytanie, na które nie ma odpowiedzi, mianowicie : co to jest śmierć ... ? Człowiek musi wiedzieć, skąd przyszedł i dokąd zmierza, gdyż jest taka jego natura ...".

" ... Człowiek nigdy nie wie, jaki jest naprawdę, często zmienia własne zdanie o sobie. Raz kocha, a raz nienawidzi ..." .

C.d. n ...

Mikesz
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Zacytuj ten post w odpowiedzi
31-08-2017, 13:25:01 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 31-08-2017 13:28:52 przez Mikesz.)
Post: #5
RE: Autoportret człowieka - w/g Kępińskiego ...
Antoni Kępiński :

Czas :

" ... Czynnikiem istotnym dla utrzymania własnej tożsamości - jest poczucie ciągłości czasu ...".

" ... Nastroje i uczucia - nie są ograniczone w czasie ..."

" ... Nuda i pośpiech z psychologicznego punktu widzenia - mają wiele cech wspólnych.
W obu czas obecny - jest przeszkodą i chce się go jak najszybciej pokonać ..."

" ... Rok życia dziecka - jest czymś innym, niż rok życia człowieka dojrzałego czy starego ..."

A. Kępiński

c.d. n ...
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Zacytuj ten post w odpowiedzi
16-09-2017, 16:59:55
Post: #6
RE: Autoportret człowieka - w/g Kępińskiego ...
Człowiek :

" ... Współczesny człowiek - w swym najbardziej osobistym widzeniu otaczającego go świata - wcale nie różni się od człowieka sprzed kilkudziesięciu tysięcy lat...".

" ... Im większe w człowieku wewnętrzne rozbicie, poczucie własnej słabości , niepewności i lęków - tym większa jest w Nim tęsknota za czymś, co go w z powrotem scali oraz da pewność i wiarę w siebie ....".

Czas :


" Groźba śmierci - zmienia perspektywę czasową życia ludzkiego."
" ... Młodość człowieka - jest przesycona przyszłością, wiek dojrzały - teraźniejszością, a starość - przeszłością ...".

" ... Przyszłość budzi niepokój, ale także i ciekawość ...".

A. Kępiński
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Zacytuj ten post w odpowiedzi
Odpowiedz 


Podobne wątki
Wątek: Autor Odpowiedzi: Wyświetleń: Ostatni post
  Czy zło tkwi w naturze człowieka?? Yin 32 25.964 21-05-2013 19:33:57
Ostatni post: Trojan